Why I Still Have a Thai Accent When I Speak English ?(อยู่ต่างประเทศหลายปี ทำไมยังมีสำเนียงไทย?)

 

คนชอบถามแอนเหมือนกันนะคะ โดยเฉพาะเวลาที่แอนกลับมาอยู่เมืองไทย ว่าทำไมแอนยังมีสำเนียงไทยเวลาพูดภาษาอังกฤษ จริง ๆ แล้ว แอนคิดว่ามันเป็นคำถามที่น่าสนใจมาก เพราะตอนเด็ก ๆ แอนก็เคยสงสัยเรื่องนี้กับตัวเองเหมือนกัน ตอนโตมาในประเทศไทย โดยเฉพาะในยุคของแอน มันจะมีความคิดเงียบ ๆ อยู่แบบหนึ่งว่า ถ้าเราพูดเหมือน native มากขึ้น 

คนจะมองว่าเราฉลาดกว่า ดูมีการศึกษากว่า หรือ somehow ดูน่าประทับใจกว่า เพราะแบบนั้น แอนเลยกลายเป็นคนที่ค่อนข้างระวังเรื่องสำเนียงตัวเองมาก มากเกินไปนิดนึงด้วยซ้ำ มีหลายครั้งเหมือนกันที่มันทำให้แอนลังเล ไม่ใช่แค่ตอนพูดนะคะ แต่รวมถึงการรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเวลาต้องใช้ภาษาไปเลย แต่เอาจริง ๆ ภาษาอังกฤษก็ไม่ใช่ภาษาแม่ของแอนอยู่แล้ว แอนไม่ได้โตมาในประเทศที่พูดภาษาอังกฤษ เพราะงั้นความมั่นใจเรื่องภาษามันไม่เคยเป็นอะไรที่มาง่าย ๆ สำหรับแอนเลย 

มันใช้เวลา ใช้การฝึกเยอะมาก ผิดพลาดเยอะมาก แล้วก็แค่พยายามพูดต่อไปเรื่อย ๆ แม้บางครั้งจะยังรู้สึกไม่มั่นใจก็ตาม ตอนนั้นแอนเคยคิดจริง ๆ นะว่าสำเนียงเป็นอะไรที่ต้องแก้ ซึ่งพอมองย้อนกลับไปตอนนี้ก็รู้สึกแปลกดีเหมือนกัน แต่หลังจากที่ได้ใช้ชีวิตต่างประเทศมาหลายปี ได้เจอคนจากหลายประเทศ หลายวัฒนธรรม หลายภาษา มุมมองของแอนก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป แอนเริ่มรู้ว่าจริง ๆ แล้ว การที่คนพูดไม่เหมือนกันมันเป็นเรื่องปกติมาก 

เพราะเอาจริง ๆ ทุกคนมีสำเนียงหมดเลย แม้แต่ภาษาอังกฤษเองก็ตาม แล้วพอแอนเริ่มสังเกตจริง ๆ แอนก็กลับมามองเรื่องสำเนียงไม่เหมือนเดิมอีกเลย ยิ่งเจอผู้คนมากขึ้น แอนยิ่งเริ่มชอบฟังสำเนียงของคนมากขึ้นด้วย เพราะบางทีเราแทบจะได้ยิน story ของคนคนนั้นผ่านวิธีการพูดของเขาเลยนะคะ ว่าเขาโตมาที่ไหน ภาษาอะไรที่หล่อหลอมเขา หรือเขาผ่านอะไรมาบ้าง แอนรู้สึกว่ามันทั้งน่าสนใจ แล้วก็มีเสน่ห์มาก ๆ เลย

แม้แต่ตอนนี้ เวลาที่แอนพูดภาษาสวีเดน พูดจีนกลาง พูดแต้จิ๋ว หรือแม้แต่ภาษาสเปนนิดหน่อย แอนก็ยังมีสำเนียงอยู่ดี ทุกภาษาเลย แล้วทุกวันนี้ แอนกลับรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติมาก เพราะงั้นตอนนี้ แอนไม่ได้มองสำเนียงไทยของตัวเองเป็นอะไรที่ต้องแก้อีกแล้ว มันก็แค่เป็นส่วนหนึ่งของแอน เป็นส่วนหนึ่งของที่ที่แอนเติบโตมา แล้วก็เป็นส่วนหนึ่งของภาษาและวัฒนธรรมที่อยู่รอบตัวแอนมาตลอด 

สำหรับแอนนะ การสื่อสารให้เข้าใจกันได้ สำคัญกว่าการพูด “แบบ perfect” มาก ๆ แล้วแอนคิดว่าหลายคน รวมถึงบางคนที่กำลังอ่านอยู่ตอนนี้ ก็น่าจะเคยรู้สึกเขิน หรือไม่มั่นใจกับสำเนียงของตัวเองเหมือนกัน แต่พอโตขึ้นเรื่อย ๆ แอนกลับรู้สึกตรงกันข้ามเลย แล้วทุกคนล่ะคะ เคยรู้สึกไม่มั่นใจกับสำเนียงตัวเองไหม หรือช่วงหลัง ๆ เริ่ม embrace มันมากขึ้นแล้ว แล้วเพื่อนๆคิดยังไงบ้างคะ 🤍