An Afternoon at Tormorn Café

ขอบคุณมาก ๆ เลย เบสท์ กับแฟนของเขา Ying ที่ช่วยวันนี้  หลังจากเสร็จธุระเราก็ไปต่อกันที่ Tormorn Café ทานมื้อเที่ยงสาย ๆ สบาย ๆ

ทุกครั้งที่กลับมา แอนก็มีนิสัยเดิม ๆ คือชอบออกไปลองคาเฟ่หรือร้านอาหารใหม่ ๆ เผื่อจะเจอร้านที่บรรยากาศใช่ ๆ เหมาะจะนั่งนาน ๆ ทำงานไปด้วยได้ แอนไม่ได้รีวิวรสชาติอาหารนะคะ เพราะแต่ละคนชอบไม่เหมือนกันอยู่แล้ว สำหรับแอนขอแค่บรรยากาศสบาย ๆ ก็พอ

อย่างเดียวที่ทำให้น้ำหนักขึ้นทุกทีคือ ชาเตห์ตาริก ดื่มวันละ 3 - 4 แก้วไม่เคยเอาอยู่ กลับมาไม่เกินสองเดือน น้ำหนักขึ้นเกือบ 10 โลตลอด แต่ก็ยอมเพราะมันอร่อยจริง ๆ

ส่วนร้าน Tormorn เอง บรรยากาศก็น่านั่ง สีสันด้านนอกสดใสให้อารมณ์สเปนนิด ๆ เข้าไปแล้วก็รู้สึกอยากนั่งชิลต่อ ไม่รีบออก

First things first — a big thank you to my cousin Best and his lovely partner Ying for helping me out today. Couldn’t have managed without them. Afterwards, the three of us ended up at Tormorn Café for a late lunch.

Every time I’m back, I slip into the same routine: wandering around, testing out new cafés and restaurants, always on the lookout for that perfect spot where I can settle in, feel at home, and maybe get a bit of work done. I’m not here to give food reviews — taste is far too personal for that — but for me, the atmosphere is what really matters.

My downfall, though, is always Teh Tarik. Without fail, I gain nearly 10 kilos in two months when I’m back. Three or four cups a day and the scales don’t stand a chance. Still, it’s one indulgence I’ll happily own.

Tormorn itself has a charm I really enjoy. The colours outside give off a touch of Spanish vibe — bright and inviting — and once you’re in, it’s the sort of place that makes you want to linger a little longer.

All in all, a good afternoon: family, friends, and a café that feels just right. And yes — the Teh Tarik is worth every extra kilo.

En stilla stund mitt i strafend brus. (Taking a quiet moment in the middle of the city rush.)

 

 A Chill Moment Back Home in Hat Yai

Every time I’m back in Hat Yai, one of my favourite things to do is go around and explore different cafés. There’s something really comforting about sitting in a small corner with an iced coffee, watching people pass by, and just taking a quiet moment for myself.

Hat Yai has changed a lot over the years — there are so many new cafés now, each with its own vibe and story. Some are hidden in little sois with vintage furniture and homemade cakes, while others are bright, minimal spaces that feel almost Scandinavian. Maybe that’s why I love them so much — they remind me a little bit of Sweden, but with that warm Thai charm.

For me, café-hopping isn’t just about coffee. It’s about slowing down, taking a breath, and feeling present. Whether I’m editing videos, writing, or just daydreaming, those moments in Hat Yai’s cafés always recharge me in a special way.

☕ ช่วงเวลาชิล ๆ ตอนกลับมาหาดใหญ่

ทุกครั้งที่แอนกลับมาหาดใหญ่ สิ่งที่ชอบทำมากที่สุดอย่างหนึ่งคือการไปนั่งเล่นตามคาเฟ่ต่าง ๆ ในเมือง มันเป็นช่วงเวลาที่เรียบง่ายแต่มีความสุขมาก แค่ได้นั่งจิบกาแฟเย็น ๆ มองผู้คนเดินผ่านไปมา ก็รู้สึกผ่อนคลายเหมือนได้หยุดพักจากความวุ่นวาย

ตอนนี้หาดใหญ่มีคาเฟ่ใหม่ ๆ เยอะมาก แต่ละร้านก็มีสไตล์และบรรยากาศที่ต่างกันไป บางร้านซ่อนอยู่ในซอยเล็ก ๆ มีเฟอร์นิเจอร์เก่า ๆ กับเค้กโฮมเมด ส่วนบางร้านตกแต่งแบบมินิมอล สว่าง สะอาดตา จนรู้สึกเหมือนอยู่ในสวีเดนเลย แต่ก็ยังอบอุ่นแบบไทย ๆ อยู่ดี 💛

สำหรับแอน คาเฟ่ฮอปปิ้งไม่ใช่แค่เรื่องของกาแฟ แต่มันคือช่วงเวลาที่ได้ช้าลง ได้อยู่กับตัวเอง และได้หายใจลึก ๆ อีกครั้ง ไม่ว่าจะนั่งตัดต่อวิดีโอ เขียนสคริปต์ หรือแค่นั่งปล่อยใจ ค่ะ คาเฟ่ในหาดใหญ่ก็ยังเป็นที่ที่ทำให้แอนรู้สึกเหมือนได้ “ชาร์จพลัง” กลับมาเสมอ

A Little Fika Tradition (กลายเป็นเหมือนธรรมเนียมเล็ก ๆ ของเราซะแล้ว)

กลายเป็นเหมือนธรรมเนียมเล็ก ๆ ของเราซะแล้ว ทุกครั้งที่แอนกลับมา เราต้องออกตามหาคาเฟ่ใหม่ ๆ แล้วไป “FIKA” ด้วยกันเสมอ ☕💛

ครั้งนี้ Kade เป็นคนแนะนำร้านชื่อว่า Realm ฟังดูน่าสนใจ แอนเองก็ชอบลองคาเฟ่ใหม่อยู่แล้ว รู้สึกว่าทุกครั้งที่กลับมาบ้าน จะต้องมีคาเฟ่ใหม่ ๆ ผุดขึ้นมาเต็มไปหมดเลย

ร้าน Realm  บรรยากาศสงบ กาแฟใช้ได้ ตกแต่งสไตล์มินิมอลแบบอบอุ่นจนอยากนั่งคุยนาน ๆ และแน่นอน... เหมือนทุกครั้ง เราก็คุยกันยาวจนร้านปิด แล้วก็ย้ายไปอีกร้านหนึ่ง คุยกันต่อจนเที่ยงคืน 😂

คืนนี้แอนยังได้เจอ Nuch ด้วยนะคะ ไม่ได้เจอกันตั้งแต่เรียนจบเลย — เกือบ 20 ปี!
แต่พอได้เจอกันอีกที เหมือนวันเก่า ๆ ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย เรายังคุยกันคลิกเหมือนเดิม 💛

สิ่งที่แอนชอบที่สุดเกี่ยวกับโมเมนต์แบบนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องกาแฟหรอกนะคะ แต่มันคือช่วงเวลาของการได้เจอกันอีกครั้ง ได้เล่าเรื่องราว แชร์ความรู้สึก และต่อบทสนทนาที่เหมือนเราไม่เคยหายไปไหนเลย

 

 

It’s become kind of a tradition now — every time I come back, we have to go café hunting and enjoy a cosy fika together. ☕💛

This time, Kade suggested a place called Realm, and honestly, I’m always up for trying somewhere new. It feels like every time I come home, there are a few new cafés that have popped up — each with its own charm and atmosphere.

Realm turned out to be such a lovely spot. Okay coffee, calm vibes, and that perfect mix of minimal and warm décor that makes you want to stay for hours. And, as always, we ended up chatting nonstop until the café closed… then moved to another place and kept talking until midnight. 😂

Later that evening, I also met up with Nuch — I hadn’t seen her since we graduated, so it’s been almost 20 years!
But the moment we saw each other, it felt just like the old days. Nothing had changed — we still clicked instantly. 💛

I guess that’s what I love most about these little catch-ups — it’s not just about the coffee, it’s about reconnecting, sharing stories, and picking up right where we left off.

Can’t wait to see which café we’ll discover next time.

x