Glad Midsommar 2026! 🌼✨

วันที่คนสวีเดนทั้งประเทศพร้อมใจกันกระโดดเป็นกบ

 

 ถ้าถามแอนว่าเทศกาลไหนในสวีเดนที่ทำให้รู้สึกว่า "นี่แหละสวีเดน" มากที่สุด คำตอบอาจไม่ใช่คริสต์มาสอย่างที่หลายคนคิด แต่เป็น Midsommar มากกว่า

ทุกปีจะมีวันอยู่วันหนึ่งช่วงปลายเดือนมิถุนายนที่คนทั้งประเทศดูเหมือนจะหายออกจากเมืองพร้อมกัน สตอกโฮล์มที่ปกติคึกคักเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด รถไฟเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังเดินทางออกต่างจังหวัด ถนนสายหลักแน่นไปด้วยรถยนต์ และหลายร้านค้าปิดเร็วกว่าปกติ

เพราะสำหรับคนสวีเดนแล้ว Midsommar ไม่ใช่แค่วันหยุดธรรมดา แต่เป็นหนึ่งในเทศกาลที่สำคัญที่สุดของปี รองจากคริสต์มาสเลยทีเดียว

ตอนที่แอนย้ายมาอยู่สวีเดนใหม่ ๆ แอนไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงให้ความสำคัญกับวันนี้มากนัก จนกระทั่งได้มีโอกาสไปร่วมงานด้วยตัวเอง ถึงเริ่มเข้าใจว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องของประเพณี

แต่มันเป็นเรื่องของการใช้เวลากับครอบครัว เพื่อน และการเฉลิมฉลองช่วงเวลาที่สว่างและอบอุ่นที่สุดของปี หลังจากผ่านฤดูหนาวอันยาวนานมาเป็นเวลาหลายเดือน

อีกอย่างที่ยังทำให้แอนรู้สึกทึ่งอยู่เสมอคือแสงแดดในช่วงนี้ของปี

Midsommar ตรงกับช่วงที่กลางวันยาวที่สุดของปีพอดี หลายครั้งมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วรู้สึกว่าเพิ่งหัวค่ำ แต่พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เวลากลับเกือบเที่ยงคืนแล้ว

ช่วงแรก ๆ ที่มาอยู่สวีเดน แอนจำได้ว่าตัวเองสับสนมาก เพราะร่างกายรู้สึกว่ายังไม่ถึงเวลานอน แต่ความจริงคือดึกมากแล้ว

ทุกวันนี้แม้จะชินขึ้นเยอะ แต่ก็ยังรู้สึกแปลกทุกครั้งที่เห็นท้องฟ้าสว่างในเวลาที่ปกติควรจะมืดสนิท

เมื่อพูดถึง Midsommar สิ่งแรกที่หลายคนนึกถึงก็คือเสา midsommarstång ซึ่งเป็นเสาไม้สูงที่ตกแต่งด้วยใบไม้และดอกไม้

ผู้คนจะช่วยกันยกเสาขึ้นตั้งกลางสนาม จากนั้นจึงเริ่มร้องเพลงและเต้นรำล้อมรอบเสา

แต่สิ่งที่ทำให้แอนประหลาดใจที่สุดในครั้งแรกไม่ใช่ตัวเสา หากเป็นการเต้นรำรอบเสานั่นเอง

เพลงที่ขาดไม่ได้คือ Små grodorna หรือ "เจ้ากบน้อย"

ทุกคนจะเดินวนรอบเสา ร้องเพลงเกี่ยวกับกบ และทำท่าทางประกอบด้วยการย่อตัวและกระโดดไปมาเหมือนกบจริง ๆ

ตอนเห็นครั้งแรก แอนคิดว่าเป็นกิจกรรมสำหรับเด็ก

แต่พอมองไปรอบ ๆ กลับพบว่าผู้ใหญ่นี่แหละที่สนุกไม่แพ้เด็กเลย

หลายคนที่ปกติดูสุขุม เรียบร้อย หรือค่อนข้างเงียบ กลับร้องเพลงเต็มเสียง หัวเราะอย่างมีความสุข และกระโดดไปรอบสนามโดยไม่สนใจว่าตัวเองจะดูตลกหรือไม่

แอนคิดว่านี่เป็นหนึ่งในภาพที่น่ารักที่สุดของสวีเดน เพราะเราไม่ค่อยได้เห็นมุมนี้ในชีวิตประจำวันนัก

แน่นอนว่าเทศกาลแบบนี้จะขาดอาหารไม่ได้

บนโต๊ะ Midsommar มักเต็มไปด้วยปลาเฮอริงดองหลากหลายรสชาติ มันฝรั่งอ่อนต้ม ครีมเฟรช ต้นหอม แซลมอน ชีส และขนมปังกรอบแบบสวีเดน

ส่วนของโปรดของแอนคือสตรอว์เบอร์รีหน้าร้อนของสวีเดน

แม้ลูกจะไม่ใหญ่เท่าสตรอว์เบอร์รีจากบางประเทศ แต่ช่วงฤดูของมันนั้นหวานและหอมมาก

ทุกครั้งที่ได้กินก็รู้สึกว่าหน้าร้อนได้มาถึงอย่างเป็นทางการแล้ว

อีกสิ่งหนึ่งที่อยู่คู่กับ Midsommar คือ snaps หรือเหล้าช็อตแก้วเล็ก ๆ ที่มักดื่มพร้อมกับการร้องเพลงสั้น ๆ ก่อนชนแก้ว

บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสนุกสนาน เป็นช่วงเวลาที่หลายคนได้ปล่อยวางความเครียดจากชีวิตประจำวัน และใช้เวลาอยู่กับคนที่ตัวเองรัก

ปกติแล้วคนสวีเดนมักชอบแซวกันว่า Midsommar ต้องมาพร้อมฝน เหมือนเป็นธรรมเนียมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

หลายคนถึงกับเตรียมเสื้อกันฝนไว้ล่วงหน้าเพราะไม่อยากผิดหวัง

แต่ปี 2026 นี้กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

อากาศดีอย่างไม่น่าเชื่อ ท้องฟ้าสดใส แดดออกทั้งวัน และอุณหภูมิกำลังสบายจนหลายคนบอกว่าเป็นหนึ่งใน Midsommar ที่สวยที่สุดในรอบหลายปี

แอนเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน

พอเห็นผู้คนออกมาปิกนิก นั่งกินอาหารกลางแจ้ง ใส่มงกุฎดอกไม้ เดินเล่นริมทะเลหรือริมทะเลสาบกันเต็มไปหมด ก็ยิ่งรู้สึกว่าหน้าร้อนของสวีเดนมาถึงแล้วจริง ๆ

ถ้าวันหนึ่งเพื่อน ๆ มีโอกาสได้มาเยือนสวีเดนในช่วง Midsommar และมีคนชวนไปร่วมงาน แอนอยากแนะนำให้ลองตอบรับดูสักครั้ง

ลองใส่มงกุฎดอกไม้ ลองชิมปลาเฮอริง ลองกินสตรอว์เบอร์รีหน้าร้อน

และถ้าเพลงกบเริ่มขึ้นเมื่อไร ก็อย่าเอาแต่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ลองกระโดดไปกับเขาด้วย

เพราะบางที วิธีที่ดีที่สุดในการเข้าใจประเทศหนึ่ง อาจไม่ใช่การไปดูสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดัง แต่อาจเป็นการได้ใช้เวลาหนึ่งวันธรรมดา ๆ ร่วมกับผู้คนในวัฒนธรรมนั้น

และสำหรับแอน Midsommar ก็คือหนึ่งในวันที่ทำให้เข้าใจสวีเดนได้มากที่สุดวันหนึ่งเลยค่ะ

วันชาติสวีเดน แบบสั้น ๆ เข้าใจง่าย ( Swedish National Day - A Quick and Simple Explanation )

 

วันนี้วันที่ 6 มิถุนายน — Sveriges nationaldag (วันชาติสวีเดน) ค่ะ

ใครที่เพิ่งมาอยู่สวีเดนใหม่ ๆ อาจจะไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ เพราะที่นี่เขาฉลองกันเงียบ ๆ กว่าที่หลายคนคิดเยอะ

แล้ววันนี้เกี่ยวกับอะไร?

จริง ๆ แล้วมีสองเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นในวันที่ 6 มิถุนายนค่ะ

เหตุการณ์แรกเกิดขึ้นในปี 1523 เมื่อ Gustav Vasa (กุสตาฟ วาซา) ได้รับเลือกขึ้นเป็นกษัตริย์ และถือเป็นจุดเริ่มต้นของสวีเดนในฐานะประเทศเอกราช

ส่วนเหตุการณ์ที่สองเกิดขึ้นในปี 1809 เมื่อสวีเดนประกาศใช้ 1809 års regeringsform (รัฐธรรมนูญปี 1809) ซึ่งกลายเป็นรากฐานสำคัญของระบบการปกครองสมัยใหม่ของประเทศ

วันเดียวกัน แต่เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของประเทศถึงสองครั้งเลยค่ะ

ที่น่าสนใจก็คือ วันที่ 6 มิถุนายนถูกเรียกว่า Svenska flaggans dag (วันธงชาติสวีเดน) อยู่เป็นเวลานาน ก่อนจะได้รับการยกให้เป็น Sveriges nationaldag อย่างเป็นทางการในปี 1983 และเพิ่งกลายเป็นวันหยุดราชการ (helgdag) เมื่อปี 2005 นี่เอง

ถ้าเทียบกับหลายประเทศในยุโรปแล้ว ถือว่าเป็นวันชาติที่ยังค่อนข้างใหม่เลยค่ะ

ส่วนบรรยากาศของวันนี้เหรอ?

เรียบง่ายแบบสไตล์สวีเดนสุด ๆ

เราจะเห็นธงสีฟ้า-เหลือง (den svenska flaggan) โบกสะบัดอยู่ตามบ้านเรือนและสถานที่ราชการ บางเมืองมีพิธีเล็ก ๆ มีดนตรี มีการแสดง หรือมีคนแต่งชุดประจำชาติสวีเดน (svensk folkdräkt) ออกมาร่วมงาน

แต่จะไม่มีพลุ ไม่มีขบวนพาเหรดใหญ่โต หรือการเฉลิมฉลองเสียงดังเหมือนในบางประเทศ

มีเพียงการระลึกถึงประเทศของตัวเองอย่างเรียบง่ายและอบอุ่น ซึ่งก็ค่อนข้างสะท้อนวัฒนธรรมสวีเดนได้ดีเลยค่ะ

และอีกสิ่งหนึ่งที่หลายคนอาจไม่รู้ก็คือ วันนี้ยังเป็นวันที่หลายเมืองทั่วประเทศจัดพิธีต้อนรับพลเมืองใหม่ (medborgarskapsceremoni) ด้วย

จะมีการกล่าวต้อนรับ มีดนตรีเล็ก ๆ และมอบใบประกาศนียบัตรเชิงสัญลักษณ์ให้กับผู้ที่ได้รับสัญชาติสวีเดนแล้ว

แต่จริง ๆ แล้วคนเหล่านั้นไม่ได้เพิ่งได้รับสัญชาติในวันนี้นะคะ เพราะการได้สัญชาติเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนที่คำขอได้รับการอนุมัติแล้ว

วันนี้เป็นเพียงวันแห่งการต้อนรับและแสดงความยินดีอย่างเป็นทางการเท่านั้น

ซึ่งหลายคนก็บอกว่าเป็นช่วงเวลาที่อบอุ่นและน่าประทับใจมากค่ะ

ถ้าวันนี้เพื่อน ๆ อยู่ที่สวีเดน สิ่งที่ดีที่สุดที่ทำได้อาจไม่ใช่การไปงานใหญ่โตอะไรเลย

แค่ออกไปเดินเล่นข้างนอก สูดอากาศดี ๆ ชมธงสวีเดนที่โบกสะบัดอยู่ตามเมือง และเพลิดเพลินกับช่วงต้นฤดูร้อน (försommar) ที่สวยที่สุดช่วงหนึ่งของปี

กลางวันยาวขึ้น แสงแดดนุ่ม ๆ กลับมาอีกครั้ง และผู้คนก็ออกมาใช้ชีวิตข้างนอกมากขึ้น

และบางที นั่นแหละค่ะ — มากกว่าพิธีการใด ๆ — คือจิตวิญญาณของวันชาติสวีเดน

Glad nationaldag! 🇸🇪💙💛

(สุขสันต์วันชาติสวีเดนนะคะ)

Swedish National Day ( A Quick and Simple Explanation )

Today is 6 June — Sveriges nationaldag (Swedish National Day).

If you've recently moved to Sweden, you might not even realise that today is a national holiday. That's because Swedes tend to celebrate it much more quietly than many people expect.

So what is the day actually about?

There are two important historical events connected to 6 June.

The first took place in 1523, when Gustav Vasa was elected King of Sweden. This is often seen as the beginning of Sweden as an independent nation.

The second took place in 1809, when Sweden adopted the 1809 års regeringsform (the 1809 Instrument of Government), an important constitutional document that helped shape the country's modern system of government.

One date, but two major turning points in Swedish history.

Interestingly, 6 June was known for many years as Svenska flaggans dag (Swedish Flag Day). It wasn't officially recognised as Sveriges nationaldag until 1983, and it only became a public holiday (helgdag) in 2005.

Compared with many other European countries, Sweden's national holiday is actually quite young.

And what is the atmosphere like?

Very Swedish.

You'll see blue-and-yellow flags (den svenska flaggan) flying outside homes, public buildings, and town halls. Some towns organise small ceremonies, concerts, or community events, and you may spot people wearing traditional Swedish folk costumes (svensk folkdräkt).

But you won't find huge military parades, fireworks, or loud celebrations.

Instead, it's a quiet and simple day to reflect on the country and enjoy the beginning of summer — which feels very Swedish in itself.

Another thing many people don't know is that National Day is also when many municipalities hold citizenship ceremonies (medborgarskapsceremoni) to welcome new Swedish citizens.

There are often speeches, music, and a symbolic certificate presentation.

Of course, these people didn't actually become Swedish citizens on this day — their citizenship was granted earlier when their applications were approved.

The ceremony is simply a warm and official welcome into Swedish society.

If you're in Sweden today, the best way to celebrate might not be attending a big event at all.

It could be as simple as going for a walk, enjoying the fresh air, seeing the Swedish flags around town, and appreciating the beautiful försommar (early summer) light that Sweden is famous for.

The days are long, the evenings are bright, and people are finally spending more time outdoors again.

And perhaps that, more than any ceremony, captures the true spirit of Swedish National Day.

Glad nationaldag! 🇸🇪💙💛

(Happy Swedish National Day!)

Why I Still Have a Thai Accent When I Speak English ?(อยู่ต่างประเทศหลายปี ทำไมยังมีสำเนียงไทย?)

 

คนชอบถามแอนเหมือนกันนะคะ โดยเฉพาะเวลาที่แอนกลับมาอยู่เมืองไทย ว่าทำไมแอนยังมีสำเนียงไทยเวลาพูดภาษาอังกฤษ จริง ๆ แล้ว แอนคิดว่ามันเป็นคำถามที่น่าสนใจมาก เพราะตอนเด็ก ๆ แอนก็เคยสงสัยเรื่องนี้กับตัวเองเหมือนกัน ตอนโตมาในประเทศไทย โดยเฉพาะในยุคของแอน มันจะมีความคิดเงียบ ๆ อยู่แบบหนึ่งว่า ถ้าเราพูดเหมือน native มากขึ้น 

คนจะมองว่าเราฉลาดกว่า ดูมีการศึกษากว่า หรือ somehow ดูน่าประทับใจกว่า เพราะแบบนั้น แอนเลยกลายเป็นคนที่ค่อนข้างระวังเรื่องสำเนียงตัวเองมาก มากเกินไปนิดนึงด้วยซ้ำ มีหลายครั้งเหมือนกันที่มันทำให้แอนลังเล ไม่ใช่แค่ตอนพูดนะคะ แต่รวมถึงการรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเวลาต้องใช้ภาษาไปเลย แต่เอาจริง ๆ ภาษาอังกฤษก็ไม่ใช่ภาษาแม่ของแอนอยู่แล้ว แอนไม่ได้โตมาในประเทศที่พูดภาษาอังกฤษ เพราะงั้นความมั่นใจเรื่องภาษามันไม่เคยเป็นอะไรที่มาง่าย ๆ สำหรับแอนเลย 

มันใช้เวลา ใช้การฝึกเยอะมาก ผิดพลาดเยอะมาก แล้วก็แค่พยายามพูดต่อไปเรื่อย ๆ แม้บางครั้งจะยังรู้สึกไม่มั่นใจก็ตาม ตอนนั้นแอนเคยคิดจริง ๆ นะว่าสำเนียงเป็นอะไรที่ต้องแก้ ซึ่งพอมองย้อนกลับไปตอนนี้ก็รู้สึกแปลกดีเหมือนกัน แต่หลังจากที่ได้ใช้ชีวิตต่างประเทศมาหลายปี ได้เจอคนจากหลายประเทศ หลายวัฒนธรรม หลายภาษา มุมมองของแอนก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป แอนเริ่มรู้ว่าจริง ๆ แล้ว การที่คนพูดไม่เหมือนกันมันเป็นเรื่องปกติมาก 

เพราะเอาจริง ๆ ทุกคนมีสำเนียงหมดเลย แม้แต่ภาษาอังกฤษเองก็ตาม แล้วพอแอนเริ่มสังเกตจริง ๆ แอนก็กลับมามองเรื่องสำเนียงไม่เหมือนเดิมอีกเลย ยิ่งเจอผู้คนมากขึ้น แอนยิ่งเริ่มชอบฟังสำเนียงของคนมากขึ้นด้วย เพราะบางทีเราแทบจะได้ยิน story ของคนคนนั้นผ่านวิธีการพูดของเขาเลยนะคะ ว่าเขาโตมาที่ไหน ภาษาอะไรที่หล่อหลอมเขา หรือเขาผ่านอะไรมาบ้าง แอนรู้สึกว่ามันทั้งน่าสนใจ แล้วก็มีเสน่ห์มาก ๆ เลย

แม้แต่ตอนนี้ เวลาที่แอนพูดภาษาสวีเดน พูดจีนกลาง พูดแต้จิ๋ว หรือแม้แต่ภาษาสเปนนิดหน่อย แอนก็ยังมีสำเนียงอยู่ดี ทุกภาษาเลย แล้วทุกวันนี้ แอนกลับรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติมาก เพราะงั้นตอนนี้ แอนไม่ได้มองสำเนียงไทยของตัวเองเป็นอะไรที่ต้องแก้อีกแล้ว มันก็แค่เป็นส่วนหนึ่งของแอน เป็นส่วนหนึ่งของที่ที่แอนเติบโตมา แล้วก็เป็นส่วนหนึ่งของภาษาและวัฒนธรรมที่อยู่รอบตัวแอนมาตลอด 

สำหรับแอนนะ การสื่อสารให้เข้าใจกันได้ สำคัญกว่าการพูด “แบบ perfect” มาก ๆ แล้วแอนคิดว่าหลายคน รวมถึงบางคนที่กำลังอ่านอยู่ตอนนี้ ก็น่าจะเคยรู้สึกเขิน หรือไม่มั่นใจกับสำเนียงของตัวเองเหมือนกัน แต่พอโตขึ้นเรื่อย ๆ แอนกลับรู้สึกตรงกันข้ามเลย แล้วทุกคนล่ะคะ เคยรู้สึกไม่มั่นใจกับสำเนียงตัวเองไหม หรือช่วงหลัง ๆ เริ่ม embrace มันมากขึ้นแล้ว แล้วเพื่อนๆคิดยังไงบ้างคะ 🤍

Flying back to Sweden tonight ✈️ (คืนนี้บินกลับสวีเดนแล้ว ✈️)

Flying back to Sweden tonight ✈️

My flight’s at midnight, so before heading to the airport, my aunt and uncle cooked dinner for me , it was so good. Nothing fancy, just real comfort food. We had Hainanese chicken rice and chicken soup with pickled lime (Gai Tom Manow Dong) — sounds simple, but the taste was amazing.

And for dessert, sticky rice with longan and coconut cream. I tried it for the first time today, and seriously… it’s such a treat. So rich and creamy — I couldn’t stop eating it. My aunt and uncle love cooking, and they always make such good food. It just felt really nice to sit down and eat together before flying back.

I also got to see my grandma, which made me so happy. We chatted in Mandarin, and she even taught me a few new words in Chao Zhou. Hopefully next time when I’m back in Thailand, I’ll have more time to learn from her — and of course, eat more delicious food too hehe 😋

คืนนี้บินกลับสวีเดนแล้ว ✈️

คืนนี้ไฟลท์กลับสวีเดนของแอนออกตอนเที่ยงคืนค่ะ ก่อนจะไปสนามบิน อี๋กับกู๋ทำข้าวเย็นให้ทานอร่อยสุด ๆ ❤️

เมนูวันนี้คือ ข้าวมันไก่ กินคู่กับ ไก่ต้มฟักมะนาวดอง (เหล่าเอ๋ทำมะนาวดองเอง  ทำให้ซุปไม่ขมเลย  หอม ๆ แล้วก็สดชื่นมาก 💛) ส่วนของหวานคือ ข้าวเหนียวเปียกลำไยราดกะทิ  แอนเพิ่งเคยทานครั้งแรก กู่บอกให้ลองกินดูบอกเลยว่าอร่อยมากกก หอม หวาน มัน กินแล้วฟินสุด ๆ 🤤

อี๋กับกู๋เป็นคนชอบทำกับข้าวอยู่แล้ว ทำทีไรก็อร่อยทุกครั้ง ได้เจอเหล่าอี๋ด้วย ดีใจมากเลยค่ะ ได้คุยจีนกลาง  แถมเหล่าอี๋ยังสอนคำใหม่ ๆจีนแต้จิ๋ว ด้วย หวังว่าครั้งหน้ากลับไทยจะได้มีเวลาเรียนกับเหล่าอี๋มากกว่านี้ แล้วก็แน่นอน... ได้กินของอร่อยอีกเยอะ ๆ ด้วย 😋

Before Heading Back to Sweden Tomorrow

ถึงกรุงเทพเช้านี้ค่ะ หลับยาวตลอดทั้งไฟลต์เลย รู้สึกเหมือนนั่งเครื่องมาแค่ 5 นาทีเอง อากาศวันนี้ค่อนข้างครึ้ม แทบจะไม่เห็นท้องฟ้าสีฟ้าเลย

หลังจากลงเครื่องพอถึงบ้านก็ทักทายกับเหล่าอี๊ซักพัก ตอนบ่ายกู๋กับอี๊พาไปตลาดสดแถวบ้านเพื่อซื้อของมาทำอาหารเย็น ตลาดมีของให้เลือกเยอะมาก ทั้งผักสด เนื้อสด แล้วก็มีโซนอาหารพร้อมทาน สิ่งที่สังเกตได้ชัดคือที่นี่สะอาดกว่าตลาดที่หาดใหญ่มาก ไม่มีพื้นแฉะ ๆ และไม่ร้อนอบอ้าวเพราะอยู่ใต้หลังคา

อาหารเย็นวันนี้ อี๊ทำข้าวผัดอเมริกันให้ทาน  อร่อยมาก ๆ กินเสร็จได้ไม่นานก็สลบไปเลย หลับตั้งแต่สองทุ่ม

ขอบคุณสำหรับวันนี้ค่ะ

 

Got into BKK early this morning. Slept the whole way on the plane, so the flight felt like it lasted five minutes. The weather was a bit cloudy today – you could barely see the blue sky behind.

After landing and getting home, I spent a little while greeting granny and catching up before settling in.

In the afternoon my uncle and aunt took me round the fresh market near their place to get food for dinner. Loads of variety there – piles of veg, fresh meat, even a section with ready-to-eat dishes. What I noticed most was how clean it was compared to Hat Yai. No wet floors, and not boiling hot either since it’s all under a roof.

For dinner my aunt made American Fried Rice – which, funny enough, is only a thing in Thailand, not America. So tasty. I was done for after that, ended up passing out around eight.

Thank you for today kha.

An Afternoon at Tormorn Café

ขอบคุณมาก ๆ เลย เบสท์ กับแฟนของเขา Ying ที่ช่วยวันนี้  หลังจากเสร็จธุระเราก็ไปต่อกันที่ Tormorn Café ทานมื้อเที่ยงสาย ๆ สบาย ๆ

ทุกครั้งที่กลับมา แอนก็มีนิสัยเดิม ๆ คือชอบออกไปลองคาเฟ่หรือร้านอาหารใหม่ ๆ เผื่อจะเจอร้านที่บรรยากาศใช่ ๆ เหมาะจะนั่งนาน ๆ ทำงานไปด้วยได้ แอนไม่ได้รีวิวรสชาติอาหารนะคะ เพราะแต่ละคนชอบไม่เหมือนกันอยู่แล้ว สำหรับแอนขอแค่บรรยากาศสบาย ๆ ก็พอ

อย่างเดียวที่ทำให้น้ำหนักขึ้นทุกทีคือ ชาเตห์ตาริก ดื่มวันละ 3 - 4 แก้วไม่เคยเอาอยู่ กลับมาไม่เกินสองเดือน น้ำหนักขึ้นเกือบ 10 โลตลอด แต่ก็ยอมเพราะมันอร่อยจริง ๆ

ส่วนร้าน Tormorn เอง บรรยากาศก็น่านั่ง สีสันด้านนอกสดใสให้อารมณ์สเปนนิด ๆ เข้าไปแล้วก็รู้สึกอยากนั่งชิลต่อ ไม่รีบออก

First things first — a big thank you to my cousin Best and his lovely partner Ying for helping me out today. Couldn’t have managed without them. Afterwards, the three of us ended up at Tormorn Café for a late lunch.

Every time I’m back, I slip into the same routine: wandering around, testing out new cafés and restaurants, always on the lookout for that perfect spot where I can settle in, feel at home, and maybe get a bit of work done. I’m not here to give food reviews — taste is far too personal for that — but for me, the atmosphere is what really matters.

My downfall, though, is always Teh Tarik. Without fail, I gain nearly 10 kilos in two months when I’m back. Three or four cups a day and the scales don’t stand a chance. Still, it’s one indulgence I’ll happily own.

Tormorn itself has a charm I really enjoy. The colours outside give off a touch of Spanish vibe — bright and inviting — and once you’re in, it’s the sort of place that makes you want to linger a little longer.

All in all, a good afternoon: family, friends, and a café that feels just right. And yes — the Teh Tarik is worth every extra kilo.

En stilla stund mitt i strafend brus. (Taking a quiet moment in the middle of the city rush.)

 

 A Chill Moment Back Home in Hat Yai

Every time I’m back in Hat Yai, one of my favourite things to do is go around and explore different cafés. There’s something really comforting about sitting in a small corner with an iced coffee, watching people pass by, and just taking a quiet moment for myself.

Hat Yai has changed a lot over the years — there are so many new cafés now, each with its own vibe and story. Some are hidden in little sois with vintage furniture and homemade cakes, while others are bright, minimal spaces that feel almost Scandinavian. Maybe that’s why I love them so much — they remind me a little bit of Sweden, but with that warm Thai charm.

For me, café-hopping isn’t just about coffee. It’s about slowing down, taking a breath, and feeling present. Whether I’m editing videos, writing, or just daydreaming, those moments in Hat Yai’s cafés always recharge me in a special way.

☕ ช่วงเวลาชิล ๆ ตอนกลับมาหาดใหญ่

ทุกครั้งที่แอนกลับมาหาดใหญ่ สิ่งที่ชอบทำมากที่สุดอย่างหนึ่งคือการไปนั่งเล่นตามคาเฟ่ต่าง ๆ ในเมือง มันเป็นช่วงเวลาที่เรียบง่ายแต่มีความสุขมาก แค่ได้นั่งจิบกาแฟเย็น ๆ มองผู้คนเดินผ่านไปมา ก็รู้สึกผ่อนคลายเหมือนได้หยุดพักจากความวุ่นวาย

ตอนนี้หาดใหญ่มีคาเฟ่ใหม่ ๆ เยอะมาก แต่ละร้านก็มีสไตล์และบรรยากาศที่ต่างกันไป บางร้านซ่อนอยู่ในซอยเล็ก ๆ มีเฟอร์นิเจอร์เก่า ๆ กับเค้กโฮมเมด ส่วนบางร้านตกแต่งแบบมินิมอล สว่าง สะอาดตา จนรู้สึกเหมือนอยู่ในสวีเดนเลย แต่ก็ยังอบอุ่นแบบไทย ๆ อยู่ดี 💛

สำหรับแอน คาเฟ่ฮอปปิ้งไม่ใช่แค่เรื่องของกาแฟ แต่มันคือช่วงเวลาที่ได้ช้าลง ได้อยู่กับตัวเอง และได้หายใจลึก ๆ อีกครั้ง ไม่ว่าจะนั่งตัดต่อวิดีโอ เขียนสคริปต์ หรือแค่นั่งปล่อยใจ ค่ะ คาเฟ่ในหาดใหญ่ก็ยังเป็นที่ที่ทำให้แอนรู้สึกเหมือนได้ “ชาร์จพลัง” กลับมาเสมอ

A Little Fika Tradition (กลายเป็นเหมือนธรรมเนียมเล็ก ๆ ของเราซะแล้ว)

กลายเป็นเหมือนธรรมเนียมเล็ก ๆ ของเราซะแล้ว ทุกครั้งที่แอนกลับมา เราต้องออกตามหาคาเฟ่ใหม่ ๆ แล้วไป “FIKA” ด้วยกันเสมอ ☕💛

ครั้งนี้ Kade เป็นคนแนะนำร้านชื่อว่า Realm ฟังดูน่าสนใจ แอนเองก็ชอบลองคาเฟ่ใหม่อยู่แล้ว รู้สึกว่าทุกครั้งที่กลับมาบ้าน จะต้องมีคาเฟ่ใหม่ ๆ ผุดขึ้นมาเต็มไปหมดเลย

ร้าน Realm  บรรยากาศสงบ กาแฟใช้ได้ ตกแต่งสไตล์มินิมอลแบบอบอุ่นจนอยากนั่งคุยนาน ๆ และแน่นอน... เหมือนทุกครั้ง เราก็คุยกันยาวจนร้านปิด แล้วก็ย้ายไปอีกร้านหนึ่ง คุยกันต่อจนเที่ยงคืน 😂

คืนนี้แอนยังได้เจอ Nuch ด้วยนะคะ ไม่ได้เจอกันตั้งแต่เรียนจบเลย — เกือบ 20 ปี!
แต่พอได้เจอกันอีกที เหมือนวันเก่า ๆ ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย เรายังคุยกันคลิกเหมือนเดิม 💛

สิ่งที่แอนชอบที่สุดเกี่ยวกับโมเมนต์แบบนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องกาแฟหรอกนะคะ แต่มันคือช่วงเวลาของการได้เจอกันอีกครั้ง ได้เล่าเรื่องราว แชร์ความรู้สึก และต่อบทสนทนาที่เหมือนเราไม่เคยหายไปไหนเลย

 

 

It’s become kind of a tradition now — every time I come back, we have to go café hunting and enjoy a cosy fika together. ☕💛

This time, Kade suggested a place called Realm, and honestly, I’m always up for trying somewhere new. It feels like every time I come home, there are a few new cafés that have popped up — each with its own charm and atmosphere.

Realm turned out to be such a lovely spot. Okay coffee, calm vibes, and that perfect mix of minimal and warm décor that makes you want to stay for hours. And, as always, we ended up chatting nonstop until the café closed… then moved to another place and kept talking until midnight. 😂

Later that evening, I also met up with Nuch — I hadn’t seen her since we graduated, so it’s been almost 20 years!
But the moment we saw each other, it felt just like the old days. Nothing had changed — we still clicked instantly. 💛

I guess that’s what I love most about these little catch-ups — it’s not just about the coffee, it’s about reconnecting, sharing stories, and picking up right where we left off.

Can’t wait to see which café we’ll discover next time.

x

🌾 ประสบการณ์แรกของแอนกับเทศกาล Romería ใน Cartaya – เฉลิมฉลองนักบุญแห่งเกษตรกร (La Romería de San Isidro ที่เมือง Cartaya)

ครั้งแรกของแอนกับเทศกาล Romería ที่สเปน – ม้า ฟลาเมงโก และน้ำใจของเพื่อนที่ทำให้รู้สึกว่าที่นี่ก็เป็นบ้าน

บางทีเรื่องดี ๆ ในชีวิตก็เริ่มต้นจากคำชวนสั้น ๆ อย่าง “อยากไป Romería กับเรามั้ย?”

และนั่นแหละค่ะ…คือจุดเริ่มต้นของวันที่แอนยังยิ้มอยู่ทุกครั้งที่นึกถึง
เพื่อนชาวสเปนของแอนสองคนคือ Teo กับ Maria ชวนแอนไปร่วมเทศกาลที่ชื่อว่า La Romería de San Isidro ที่เมือง Cartaya ซึ่งตอนแรกแอนไม่ได้รู้เลยด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร แต่ก็คิดแค่ว่า เอ้า…ไปลองดู! และมันกลายเป็นวันหนึ่งที่แอนจะไม่มีวันลืมเลยจริง ๆ

🐎 บรรยากาศเหมือนหนังคาวบอย 

สิ่งแรกที่ตกใจเลยคือ…ม้าเต็มไปหมดค่ะ! ตั้งแต่เด็กเล็ก ๆ ไปจนถึงผู้ใหญ่ ทุกคนขี่ม้ามากันอย่างเท่! แล้วไม่ได้ขี่เฉย ๆ นะ แต่ทุกคนแต่งตัวกันสวยหล่อแบบจัดเต็ม ผู้หญิงใส่ชุดฟลาเมงโกสวย ๆ มีระบายฟูฟ่อง ส่วนผู้ชายก็ใส่เสื้อแจ็กเก็ต หมวกปีกกว้าง รองเท้าเป็นบู๊ต คือมันทั้งสวยทั้งเท่แบบคลาสสิกมาก

ตอนนั้นแอนไม่ได้แต่งอะไรไปเลยค่ะ ยอมรับเลยว่าแอบรู้สึก “น่าจะเตรียมตัวมากกว่านี้” ฮ่าๆๆ
เลยแอบตั้งเป้าไว้เลยว่า ถ้าปีหน้าได้มาอีก แอนจะจัดเต็มทั้งชุด แล้วก็อาจจะหัดเต้นฟลาเมงโกไว้ด้วย!

💃 แล้ว Romería คืออะไร?

หลังจากแอบ Serch Google  และฟัง Teo and Maria ก็ได้รู้ว่า La Romería คือเทศกาลแสวงบุญที่มีรากมาจากศาสนาคริสต์ค่ะ โดยในเมือง Cartaya นี้เขาจะจัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองนักบุญที่ชื่อว่า San Isidro Labrador ซึ่งเป็นนักบุญอุปถัมภ์ของเกษตรกร

Saint Isidro เป็นชาวนาธรรมดา ๆ ที่มีความศรัทธาแรงกล้า และเชื่อกันว่าเป็นผู้ปกป้องชาวไร่ชาวนาให้มีพืชผลดี น้ำเพียงพอ และชีวิตเรียบง่ายที่มีคุณค่า

ในงาน Romería de San Isidro ที่เมือง Cartaya จะมีการจัดประมูลแบบดั้งเดิมที่เรียกว่า “Subasta de la Vara del Santo” ซึ่งผู้ที่ประมูลได้ในราคาสูงสุด จะได้รับเกียรติให้เป็น “Hermano Mayor” หรือผู้ถือไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ของนักบุญ San Isidro ในปีถัดไป

ผู้ที่ได้รับตำแหน่งนี้จะมีบทบาทสำคัญในขบวนแห่และพิธีกรรมทางศาสนาต่าง ๆ ตลอดเทศกาล ถือเป็นเกียรติสูงในชุมชน

ตัวอย่างเช่น:

• ปี 2022: Rocío Pereira García ชนะการประมูลในราคา 9,100 ยูโร (ประมาณ 360,000 บาท)

• ปี 2019: ครอบครัว Álvarez-Custodio ประมูลได้ในราคา 9,200 ยูโร (ประมาณ 365,000 บาท)

แต่ความเจ๋งของ Romería ไม่ใช่แค่เรื่องศาสนาเท่านั้น มันคือการรวมตัวของผู้คนในหมู่บ้าน การเดินทางไปด้วยกันทั้งครอบครัว การกินข้าวใต้ต้นไม้ การหัวเราะ การร้องเพลง และการใช้เวลาช้า ๆ ร่วมกันในแบบที่เราอาจลืมไปแล้วว่าโลกเคยมีแบบนี้

🍷 ในเต็นท์ของครอบครัว Teo – บรรยากาศง่าย ๆ ที่รู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง

ตอนที่แอนเข้าไปในเต็นท์ของครอบครัว Teo แรก ๆ ก็ยังเกร็งนิดหน่อยค่ะ เพราะทุกคนคุยกันเป็นภาษาสเปนหมดเลย แล้วแอนก็ฟังได้บ้างไม่ได้บ้าง

แต่สิ่งที่ทำให้รู้สึกดีคือ...ทุกคนคุยกันสนุกมาก หัวเราะกันตลอด แซวกันเหมือนญาติพี่น้อง บางคนก็มาทักแอน แม้จะพูดไม่ค่อยรู้เรื่องกันแต่ก็พยายามคุย ยื่นขนมมาให้ ยิ้มให้ คือมันไม่ได้ต้องทำอะไรพิเศษเลย แต่มันรู้สึกได้ว่า…เขาอยากให้เราอยู่ตรงนั้นด้วยกัน

โชคดีที่ Teo พูดภาษาอังกฤษได้ดีมาก แล้วเขาก็พยายามช่วยแปลให้แอนเข้าใจในบางช่วงที่ทุกคนพูดกันเร็ว ๆ หรือพูดคำเฉพาะที่แอนไม่เคยได้ยินมาก่อน ซึ่งมันช่วยมากจริง ๆ ค่ะ แอนเลยไม่รู้สึกหลุดจากวงสนทนาเท่าไหร่

แอนก็นั่งไป ฟังเขาคุยกันบ้าง หัวเราะตามบ้าง มันง่ายมากที่จะรู้สึกว่าเรา "อยู่ได้" ตรงนี้

มันทำให้แอนนึกถึงเวลาที่อยู่เมืองไทยเลยค่ะ — คนไทยก็เป็นแบบนี้แหละ อบอุ่น ง่าย ๆ เข้าถึงง่าย ไม่ต้องรู้จักกันมากก็แชร์ขนม แชร์รอยยิ้มให้กันได้

ที่ตรงนั้นไม่ใช่บ้าน แต่ มันมีความรู้สึกคล้ายบ้านเลยค่ะ

💛 ขอบคุณจากใจ…สำหรับมิตรภาพที่สวยงาม

ก่อนจะจบบล็อกนี้ แอนอยากเขียนไว้ตรงนี้เลยว่า...

“ขอบคุณนะ Teo และ Maria ขอบคุณที่เป็นเพื่อนที่ดี เป็นคนที่แอนโชคดีมาก ๆ ที่ได้รู้จัก และที่ทำให้สเปนรู้สึกเหมือนเป็นบ้านอีกหลังของแอนจริง ๆ”

บางครั้งการย้ายประเทศมันก็เหงาอย่างบอกไม่ถูก แต่มิตรภาพดี ๆ แบบนี้แหละ ที่ทำให้ทุกอย่างมันอบอุ่นขึ้นมาได้แบบไม่ต้องพยายามอะไรเลย

🚗 ปล. ถ้าใครอยากมาเที่ยวแถวนี้...นอกจากมากอล์ฟ

ช่วงนี้แอนอยู่ที่สเปนค่ะ แถว ๆ แคว้นอันดาลูเซีย (Andalucía)

หลายคนอาจรู้จักที่นี่จากสนามกอล์ฟสวย ๆ และอากาศดี ๆ ตลอดทั้งปี
แต่จริง ๆ แล้วที่นี่มีอะไรน่าสนใจมากกว่านั้นอีกเยอะเลย — หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่น่ารัก เมืองประวัติศาสตร์แบบอาหรับ-สเปน ผืนป่าธรรมชาติที่เงียบสงบ และงานเทศกาลแบบ Romería 

ใครที่อยากมามากกว่าตีกอล์ฟ หรืออยากได้ประสบการณ์ท้องถิ่นจริง ๆ แบบที่นักท่องเที่ยวทั่วไปอาจไม่เห็นแอนกับทีมก็มีจัดทัวร์เที่ยวแคว้น Andalucía ด้วยนะคะ :)
ไว้วันหลังแอนจะมาเล่าเพิ่มเติมในบล็อกอื่น ๆ ว่าแต่ละเมืองมีอะไรน่าประทับใจบ้าง
แต่ถ้าใครสนใจอยากมาสัมผัสตั้งแต่ตอนนี้ ก็ทักมาได้เลยน้า 💛

🌾 My First Time at the Romería Festival in Spain – Horses, Flamenco, and the Kindness That Made It Feel Like Home

Sometimes, the best things in life begin with a simple question like:

“Do you want to come to the Romería with us?”

And just like that… it became one of those days I still smile about every time I think of it.

Two of my Spanish friends, Teo and Maria, invited me to a local festival called La Romería de San Isidro in the town of Cartaya. At first, I had no idea what it was about, but I thought — why not? Let’s go see what it’s like!

And honestly, it turned out to be a day I’ll never forget.

🐎 Like a Scene Out of a Cowboy Movie
The first thing that amazed me? Horses everywhere! From little kids to adults, everyone was riding horses — and not just casually, but with flair!

The women wore beautiful ruffled flamenco dresses, and the men had on jackets, wide-brimmed hats, and riding boots. The style was elegant and timeless — it felt like stepping into a movie set.

Me? I didn’t dress up at all, to be honest. I’ll admit, I had that “I should’ve prepared more” moment — haha! So I made a mental note that next year, if I get to come again, I’m going all in with the outfit… maybe even learn a bit of flamenco dancing!

💃 So… What Is Romería?
After a quick Google search and some explanations from Teo and Maria, I found out that La Romería is a traditional pilgrimage festival rooted in Christianity. In Cartaya, it’s held in honour of San Isidro Labrador, the patron saint of farmers.

Saint Isidro was a humble, deeply devoted farmer, believed to protect fellow farmers with blessings of good harvests, sufficient water, and a simple yet meaningful life.

One of the traditions at the Romería de San Isidro is an auction called the “Subasta de la Vara del Santo” (Auction of the Saint’s Staff). The highest bidder earns the honour of becoming the Hermano Mayor — the one who carries San Isidro’s sacred staff the following year.

This person plays a central role in the religious processions and ceremonies throughout the festival. It’s considered a great honour within the community.

A few examples:

• 2022: Rocío Pereira García won the auction for €9,100 (approx. 360,000 THB)

• 2019: The Álvarez-Custodio family won with a bid of €9,200 (approx. 365,000 THB)

But the magic of Romería isn’t just in its religious roots. It’s about coming together — families, neighbours, friends — riding together, sharing meals under the trees, singing, laughing, and simply slowing down together in a way that reminds you of how life used to be.

🍷 Inside Teo’s Family Tent 

But here’s the thing… the vibe was amazing. Everyone was laughing, teasing each other like close siblings. Some came over to say hi, even if we couldn’t understand each other perfectly. They offered snacks, smiled warmly, and just… made space for me without needing to say anything special.

What really helped was that Teo speaks excellent English, and he kindly translated whenever things got too fast or there were local expressions I didn’t know. It made me feel included, not left out at all.

I just sat there, sometimes joining the laughs, sometimes just soaking in the moment

It reminded me so much of Thailand. Thai people are like this too — warm, easy to approach, generous with snacks and smiles, even with strangers.

It may not have been my home, but it felt a lot like home.

💛 A Thank You for the Beautiful Friendship
Before I end this blog, I really want to say…

“Thank you, Teo and Maria. Thank you for being such amazing friends, for your kindness, and for making Spain feel like a second home to me.”

Moving countries can sometimes feel lonely in ways you can’t quite explain — but friendships like this make everything warmer, effortlessly.

🚗 P.S. If You’re Thinking of Visiting… It’s More Than Just Golf!

Right now, I’m in Andalucía, a southern region of Spain. Many people know it for its golf courses and sunny weather all year round.

But honestly, there’s so much more to see here — charming little villages, historic towns with Arab-Spanish architecture, peaceful forests, and of course, traditional festivals like the Romería I’ve shared with you today.

If you’re looking for something beyond golf and want a truly local experience — something off the beaten path — my team and I also organize custom tours around Andalucía. :)

I’ll be writing more blogs soon about what makes each town so special, but if you’re curious and want to start exploring now, feel free to reach out 💛